افتتاح سایت برای عموم
بار گذاری کامل مطالب تا چند روز دیگر

گریه بر امام حسین (ع)

√امام صادق (ع) فرمودند:هیچ چشمی و اشکی نزد خدا محبوبتر از چشمی که بر او (امام حسین (ع) )گریه می کند نیست:و هیچ گریه کننده ای بر او گریه نمی کند ،مگر اینکه با فاطمه زهرا(س) تقرب و پیوند بر قرار کرده و او را شادمان میگرداند و نیز با رسول الله(ص) پیوند برقرار و حق ما را ادا کرده باشد.

.

.

 

گریه بر حسین
ادامه مطلب … »

شبهات

با توجه به شبهاتی که اخیرا توسط عده ای شیعه نما که در اصل وهابی هستند راجع به عزای امام حسین(ع) مطرح شده که هدف اصلی آنها دور کردن جوانان از عزای امام حسین(ع) است بر آن شدیم تا به این شبهات پاسخ دهیم.

شبهه اول اینکه چرا در مراسم عزای امام حسین(ع) برهنه شده و به عزاداری می پردازیم.

.

.

.

.

 

ادامه مطلب … »

میلاد حضرت علی (ع)

بر عاشقان آن حضرت مبارک باد.

.

.

 

 

.

.

دل هر چه نظر به وسعت عالم تافت

جز نور تو در عرصه ی آفاق نیافت

هنگام نهادن قدم بر سر خاک

دیوار حرم به احترام تو شکافت

میلاد امام علی(ع) مبارک باد

.

از آدم تا خاتم ، از شیث تا علی

.

.

.

.

نویسنده: علامه سید مرتضی عسکری

بر طبق تواریخ اسلامی و کتب دینی گذشتگان تمامی پیامبران الهی از آدم تا به خاتم دارای وصی بوده اند. نام وصی آدم، “هبة الله” بود که به زبان عبرانی، “شیث” است. وصی ابراهیم “اسماعیل”، وصی یعقوب “یوسف”، و وصی موسی “یوشع بن نون بن افرائیم بن یوسف” می باشد که همسر موسی بر ضد او شورش نمود. وصی عیسی نیز”شمعون” نام داشت. ما در اینجا تنها به یادآوری داستان ۳ تن از اوصیاء مذکور، بسنده می کنیم.
یعقوبی (یکی از مورخین بزرگ اسلامی)، درباره وصیت آدم به شیث می گوید: “هنگامی که مرگ آدم فرارسید، “شیث” را وصی خود گردانید.”(۱) طبری (صاحب تاریخ الرسل و الملوک) نیز می گوید: “هبة الله یا به زبان عبرانی “شیث”، وصی آدم بود و وصیت او را نوشت و او در آنچه گذشت، وصی پدرش آدم بود”.(۲) ابن اثیر و ابن کثیر نیز در عباراتی مجزا می گویند: “تفسیر شیث، هبة الله است که وصی آدم بود و چون وفات آدم فرا رسید، شیث را وصی خود قرار داد “.(۳)

ادامه مطلب … »

.

.

.

.

مردان بزرگ را همیشه نمی‌شود از نگاه شاگردان و بزرگانی چون خود آن‌ها شناخت. گاهی یک همسایه می‌تواند جزئیاتی از زندگی  را به زبان بیاورد که تنها آدم‌های نسبتاً عادی می‌توانند ببینند. آنچه در ادامه می‌خوانید گفت و گوی مشرق با آقای “صاحب الدار” که چهل سال همسایه‌ی آیت الله بهجت(ره) بود.

ادامه مطلب … »

توصیه امام جواد علیه السلام به حاکم سیستان درباره یکی از یاران

مردی از طایفه بنی حنیفه از اهالی سیستان می گوید:با امام جواد علیه السلام در اولین سال خلافت معتصم در سفر حج همراه شدم. روزی سر سفره به او عرض کردم:« فدایت شوم، حاکم منطقه ما مردی است که ولایت شما اهل بیت را قبول دارد و دوستدار شماست. من بدهکارم و باید مالیات‌هایی را به دیوان او بپردازم. اگر صلاح می‌‌بینیید برای او نامه‌ای بنویسید و از او بخواهید مراعت مرا بکند.»

امام فرمود:«من او را نمی‌شناسم.»

گفتم:«همان طور که عرض کردم از دوستان شما اهل بیت است و نوشته و توصیه شما برای من سودمند است.»

امام جواد علیه السلام کاغذی طلبید و چنین مرقوم فرمود:«بسم الله الرحمن الرحیم. آن کس که نامه مرا می آورد، برایم از مذهب نیکوی تو سخن گفته است. به درستی که بهره ی تو تنها نیکی‌هایی است که در حق برادرانت می‌کنی. پس همواره به برادرانت نیکی کن و بدان که خداوند متعال از تو سئوال می کند و تو در کارهایت مسئول هستی، اگر چه به سبکی ذره‌ای خردل باشد.»

وارد شهرم شدم. خبر ورودم به حسین بن عبدالله نیشابوری حاکم رسیده بود و او برای استقبال از من، دو فرسخ از شهر خارج شده بود. من نامه امام جواد علیه السلام را به او دادم، او نامه را گرفت و بوسید و بر چشمش نهاد و پرسید:«خواسته‌ات چیست؟»

گفتم:«مالیاتی در دیوان شما بدهکارم.»

او دستور داد مرا معاف کنند. آنگاه گفت:«تا وقتی من حاکم هستم مالیات نده.»

سپس حال خانواده ام را پرسید و دستور داد هر سال به من و همه افراد خانواده‌ام کمک مالی شود؛ و تا زنده بود، من مالیاتی پرداخت نکردم و کمک‌های او نیز به من قطع نشد.

یکی از یاران امام جواد علیه السلام می‌گوید:با حماد بن عیسی می‌خواستیم از مدینه خارج شویم و برای خداحافظی نزد امام جواد رفتیم. امام به ما فرمود:«تا فردا صبح از شهر خارج نشوید.» اما وقتی از منزل امام خارج شدیم، حمّاد به من گفت:« من امشب راه می‌افتم چون بارم از شهر خارج شده است.»همان شب، در راه، سیل آمد و حمّاد غرق شد.

امام جواد علیه السلام و کمک به یاران

ائمه علیهم السلام مظهر لطف و کرم حضرت حق جل و علا نسبت به دوست و دشمن هستند. یاران امام جواد علیه السلام نیز مشمول روابط کریمانه و صمیمانه ایشان بوده اند. در این زمینه به چند مورد اشاره می شود:

 

کمک امام جواد علیه السلام به غارت زدگان

احد پسر حدید می گوید:در راه حجّ، راهزنان به کاروان ما حمله کردند. وقتی وارد مدینه شدم، امام جواد علیه السلام را دیدم. امام مرا به منزلش دعوت کرد و من ماجرای راهزنی قافله‌ی خود را را برایش بازگو کردم.

امام جواد علیه السلام دستور داد به من جامه‌ای و مقداری پول دادند. آن گاه به من فرمود:« این دینارها را در میان همسفرانت تقسیم کن، به اندازه‌ای که راهزنان از هر کس سرقت کرده‌اند.» من دینارها را تقسیم کردم؛ به هر کس دقیقاً همان اندازه رسید که از دست داده بود، نه کمتر نه بیشتر.

 

توصیه خیرخواهانه امام جواد علیه السلام به یکی از یاران

یکی از یاران امام جواد علیه السلام می‌گوید:با حماد بن عیسی می‌خواستیم از مدینه خارج شویم و برای خداحافظی نزد امام جواد رفتیم. امام به ما فرمود:«تا فردا صبح از شهر خارج نشوید.»

اما وقتی از منزل امام خارج شدیم، حمّاد به من گفت:« من امشب راه می‌افتم چون بارم از شهر خارج شده است.»همان شب، در راه، سیل آمد و حمّاد غرق شد.

 

ادامه مطلب … »